لُجَّة النّور — Page 367
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۳۶۷ لجة النور بأنه مـن مـنـاهـى الشـرع يحسبون بَولَ إبليس مُزْنةً۔ و که این از منهیات شرع است پیشاب ابلیس را باران خیال می کنند روث النعم نعمةً بلغ الزمان إلى الانقطاع، ومـا انـقـطـعـت سرگینہائے چار پایاں را نعمت می شمارند زمانه تا بعد انقطاع رسید و آں کجی ایشاں الذمائم مادة زيغهـم الـذي دخلتهم من الرضاع۔ أَصْبَتُهـ منقطع نشد که از ایام شیر خوارگی در ایشاں داخل شد بدیہائے دل ایشاں ازاں وقت مُذُ طت عنهم التمائم، واستسنَوا زينة الدنيا وقيمتها۔ برده است که از ایشاں تعویذ ہا دور کرده شدند و بزرگ پنداشتند زینت دنیا و بہائے آنرا وحسبوا جهامَها صَيّبًا واسْتَغْزَروا ديمتها، واستأنسوا بجمالها۔ وابر بے باران او را ابر بسیار بارنده شمردند و بسیار شمردند باران او را و انس گرفتند بجمال آں و ولعوا ببغالها وجمالها وخدعهم حلاوة عشرتها۔ و و حریص شدند بخچر ہائے آں وشتر ہائے آں و فریب دا دا وشاں را شیرینی صحبت آن و تجمل قشرتها وطراوة بشرتها، وتألُّقُ بَشرتها ، وما خوبی ظاہر جلد آن و تازگی آب باران تازه او و درخشیدن ظاهر صورت او و درشناختن أمعنوا النظر فى توشمها، وما سرّحوا الطرف في ميسمها آن نظر عمیق را بکار نبردند و در روئے چشم را نگذاشتند که تا بخوبی ملاحظه کند وهنأوا نفوسهم بالزور، وابتدروا استلام يـد المـكـار الغـرور مبارکباد گفتند نفسها را بدروغ و زودی کردند برسیدن دست مکار فریبنده را جهلوا جدرانها المتهافتة برؤية شيدها، وخُلِبوا بعماراتها | دیوار ہائے آن را که از اندرون پاره پاره بودند باعث گیج آن نشناختند و بعمارتہائے آں فریفتہ وما تذكروا قصص حـصـيـدهـا ۔ وإن إيمـانهـم أحـــال صــفــاتـــه ۲۸ شدند و قصہ ہائے ویران شده آن نخواندند وایمان ایشاں صفات اولین خود را متغیر کرده