لُجَّة النّور — Page 358
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۳۵۸ لجة النور الإسلام، ثم يضعون من الذين أوتوا العلم، ويحسبون أنهم چیست باز از درجه می افکنند اہل علم را و گمان می کنند که او شاں هم العلماء العظام يرودون في مسارح لمحاتهم ۔ من | خود علمائے عظام اند طلب می کنند در چراگاه انظار خود کسے را که پر کند وا يملأ وفـاضـهـم بـعـد سـمـاع كـلـمـاتـهـم، ويُضمرون عند مسائح توشہ دانہائے ایشان را بعد شنیدن کلمات ایشان و در دل می دارند در جا ہائے رفتن غدواتهم من يزيد عدد دريهماتهم يخوفون الناس بزواجر اوائل صبح خود که شخص پیدا شود که عدد درہم ہائے قلیل ایشاں زیادہ کند مردم را بزجر ہائے وعظ خود وعظهم، ولا يخافون الله بلفاظة لفظهم يسرون أخلاط می ترسانند و از خدا نمی ترسند که از دهان شان چه مے بر آید مردم مجتمع را الزمر بإنشاد أشعار، و يبوحون إليهم عند خاتمة الوعظ بخواندن شعر ها خوش می کنند و ظاهر می کنند بر ایشان وقت ختم وعظ بحاجات وأوطار ، ليفرجوا عمتهم بدرهم ودينار ۔ ويدلفون حاجات خود را تا اندوه ایشان را بدرہم و دینار دور کنند و سوئے امراء إلى الأمراء ، ويُظهرون عليهم أنهم من أكابر العلماء، وأسبغ می روند و بر ایشان ظاهر می کنند که ایشان از اکابر علماء هستند و خدا الله عليهم من علم الحديث والقرآن، والناس يستكفون ایشان را علم قرآن و حدیث بطور کامل داده است و مردم بر وقت بهم الافتنان بمكائدِ عَبَدة الصلبان، ثم يشيرون إلى أنهم فتنه اندازی پادریان از ایشاں مدد کافی می یابند۔ باز سوئے این اشاره می کنند کہ من حماة الملة ومن الذين بذلوا مـالهم وهمتهم في سبل الدين او شان از حامیان ملت هستند و برائے دیں مال و ہمت خود صرف کرده