اِعجاز المسیح — Page 61
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۶۱ اعجاز المسيح روحی ما أراني۔ وسقانى ما سقانی فوافيتُ دروبها كما هداني (۵۹) خدا آنچه نمود و نوشانید مرا آنچه نوشانید پس درآمدم براہ ہائے باریک وأعطى لى ما سألتُ وفُتح على فحللت ۔ وكل ما رقمتُ سورہ فاتحہ ہم چناں کہ ہدایت کرد مرا خدا و داده شدم آنچه خواستم و کشادند فهو من أنفاس العلام۔ لا من أفراس الأقلام۔ فما كان لى أن بر من پس در آمدم و هر چه نوشتم دریس کتاب آن از جمعہ ہائے عالم الغیب است از أقول إنى أعلم من غيرى أو زاد منهم سيرى۔ ولا أقول أن اسپان قلمہائے من نیست۔ پس مرا سزاوار نبود که بگویم که من از غیر خود دانا تر ام یا التف بأرواح فتيان كانوا من الأدباء ۔ أو غالت سیر من از و زیاده تر است و نمی گویم که روح من بال جوانان پیوسته است که از نفسی جميع نفائس الإنشاء ۔ ولا أدعى أني انتهيت إلى ادبیاں بودند و نه اینکه نفس من همه جنس نفیس انشاء را ربوده است و نه این دعولی فناء منتهى الأدب۔ أو أكـلـتُ كل باكورة من المعاني می کنم که تا پیش خانه انتہائی مرتبہ ادب رسیده ام و نه اینکه هر میوه نو رسیده معانی النخب ۔ بل دعوتُ مُخدّراته فوافتنی فتياته | برگزیده را خورده ام بلکه پروگیان ادب را خوانده بودم پس زنان جوان بلاغت فقبلهن فتاه مفترة شفتاه متهللا محياه۔ نزد من آمد پس قبول کرد آن زنان را جوانے کہ کامل در فن ادب است و هر دولب او فلا تستطلعوني طلع أديب۔ وما أنا في بلدة الأدب إلَّا خنداں بودند ور وئے اور وشن و درخشنده بود پس از من خبرا د یے نیر سید و من در شہر ادب صرف ہنچو