اِعجاز المسیح — Page 168
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۱۶۸ اعجازالمسيح (۱۲) هذه الأمة على قدم أحمد الأول الذى هو سيد الكائنات۔ پر قدم آں احمد مر او سید کائنات است۔ ليفهم أن الدعاء استجيب من حضرة مستجيب الدعوات۔ تا فهمیده شود که این دعا که در سورۃ فاتحه کرده شد در حضرت احدیت قبول شده است وليكون ظهوره للاستجابة كالعلامات۔ فهذا هو المسيح و تا ظہور آں احمد برائے قبول شدن دعا مثل علامات باشد پس ایس ہماں مسیح است الذي كان وُعِد ظهوره في آخر الزمان۔ مكتوبا في که وعده ظهور او در آخر زمان بود که نوشته شده بود در سورة فاتحه و در قرآن۔ الفاتحة وفى القرآن ثم فى هذه الآية إشارة إلى أن العبد باز دریں آیت اشارت است سوئے اینکه بنده را ممکن نیست لا يمكنه الإتيان بالعبودية إلا بتوفيق من الحضرة حق عبادت بجا آوردن مگر بتوفیق حضرت احدیت۔ و از شاخہائے الأحدية ومن فروع العبادة أن تحب من يُعاديك۔ كما عبادت این است که دشمن خود را دوست داری چنانکه دوست میداری نفس خود را تحب نفسك وبنيك وأن تكون مقيلا للعثرات۔ و پسران خود را و اینکه از لغزشهائے مردم در گذر کنی و از خطاہائے ایشاں متجاوزا عن الهفوات۔ وتعيش تقيَّانقيا اینکه زندگانی تو پاک و بے لوث باشد سلامت باشد تجاوز کنی۔ و سليم القلب طيب الذات۔ ووفيًّا صفيًّا مُنزّها عن ذمائم دل از عیب ها و پاک باشد ذات از پلیدیها و وفا کننده باصفا پاک از بد عادات با