براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 632
روحانی خزائن جلد 1 ۶۳۰ براہین احمدیہ حصہ چہارم زندہ کر دیا کرتے ہیں ایسا ہی ہمارا قاعدہ ہے کہ جب سخت درجہ پر گمراہی پھیل جاتی ہے اور دل جو زمین سے مشابہ ہیں مر جاتے ہیں تو ہم ان میں زندگی کی روح ڈال دیتے ہیں اور جو زمین پاکیزہ ہے اُس کی تو کھیتی اللہ کے اذن سے جیسی کہ چاہئے ۵۲۷ نکلتی ہے اور جو خراب زمین ہے اس کی صرف تھوڑی سی کھیتی نکلتی ہے اور عمدہ ۵۲۸ مسلمان اور قالب بے جان ہیں جن کو اس پر ظلمت زمانہ میں آیات سما و با سماویہ پر یقین نہیں رہا اور الہامات حضرت احدیت کو محال خیال کرتے ہیں اور از قبیل اوہام اور وساوس قرار دیتے ہیں جنہوں نے انسان کی ترقیات کا نہایت تنگ اور منقبض دائرہ حاشیه نمبر ا ا بقیه حاشیه در حاشیه نمبر ۳ او نظر دارد بغیر و دل به یار دل طپاں در فرقت محبوب خویش از روئے کیسے اوفتاده دور خم شده از غم چو ابروئے کسے دست در کار و خیال اندر نگار سینه از هجران یاری ریش ریش دل دواں ہر لحظہ در کوئے کیسے ہر زماں پیچاں چو گیسوئے کیسے دلبرش در شد بجان و مغز و پوست راحت جانش بیاد روئے اوست جال شد او کے جان فراموشش شود ہر زمان آید ہم آغوشش شود دیده چون بر دلبر مست اوفتد غیر گو در در بر بود دور است دور کاروبار عاشقان کار جداست هر چه غیر اوست از دست اوفتد یار دور افتاده هر دم در حضور برتر از فکر و قیاسات شماست در دلبری چشم ظاهر بین بدیوار و دری قوم عیارست دل جاں خروشاں از پئے مہ پیکرے بر زباں صد قصها از دیگرے فانیاں را مانعی از یار نیست باد و صد زنجیر هر دم پیش یار بچه او زن برسر شان بار نیست خار با او گل گل اندر ہجر خار تو بیک خاری براری صد فغان عاشقاں خنداں بپائے جاں فشاں در عظمت مولی فنا غرقہ دریائے توحید از وفا کین و مهرشان همه بهر خداست قهر شان گرہست آں قہر خداست عاشقان