براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 379
روحانی خزائن جلد 1 ۳۷۷ براہین احمدیہ حصہ چہارم اس کے خاص ارادہ سے ظہور پذیر ہیں۔ یہ امر کبھی ثابت نہیں ہو سکتا کہ کبھی ﴿۳۲۳ بقیه حاشیه نمبراا زان دو گونه مناہج تلقین می کشاید ره حصول یقین ہر طبیعت بحسب فہم و خیال غرض آن میل فطرتے کہ خدا ے بر آید بدان ز چاه ضلال کرد در فطرت بشر پیدا آن همی خواست وحی ربانی نظرے کن بغور تا دانی فطرتت چون فتاده است چنان چون کشی سر ز فطرت اے نادان اقتضائے طبیعت انسان گه بشر را کشد بسوئے قیاس گاه دیگر کشد بمنقولات زینکه آرام قلب و اطمینان نیز چون واجب است در تعلیم لا جرم راہ کشاده اند دوتا تا ذکی و غبی و اشرف و دون دیگر این است نیز هم برهان که چنین شہرت خدائے یگان گر نہ گفتے خدا اَنَا الْمَوْجُود کہ نہاد ست ایزد منان تا نهد کار را بعقل اساس تا بیار آمد از بیان ثقات جز با خبار صادقان نتوان که بقدر خرد بود تفهیم تا رسید ہر طبیعتی بخدا ره بیابند سوئے آن بیچون بر ضرورات وحی آن رحمان هرگز از جهد عقلها نتوان چون فتادے جہان برش بسجود این همه شور ہستی آن یار که از و عالم ست عاشق زار خود بینداخت آن خدائے جہان نه بشر کرد بر سرش احسان ای دریغ این چه آدمی زادند کز خدا در خودی بیفتادند عقل چون شد چو فیض وحی نه بود دیده را از آفتاب هست وجود او اگر نور خود نه بخشیدی چشم ما خود بخود چسان دیدی ہمہ بلبل از فیض گل سخن آموخت عالم گواه آلایش منکر از وے ہمان که چشم بدوخت ابله منکر وحی و القائيش ۳۱۸