براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 367
روحانی خزائن جلد ۱ ۳۶۵ براہین احمدیہ تو بقیه حاشیه نمبر ا ا وہ کچھ بول نہیں سکتا۔ اور خواہ تم اس بچہ کو یونان کے کسی جنگل آن حفیظ و قدیر و ربّ عباد نزد شان اوفتاده ہمچو جماد خود پسندان بعقل خویش اسیر فارغ از مرت علیم و قدیر آنکه خود بین و معجب افتاد است حضرت اقدسش کجا خوئے عشاق عجز هست و نیاز نشنیدیم عشق و کبر انباز گر بجوئی سوار این ره راست اندر آنجا بجوکه گرد بخاست اندر آنجا بجوکہ زور نماند خود نمائی و کبر و شور نماند فانیان است را جهانیان نرسند جانیان را زبانیان نرسند خلق و عالم همه بشور و شراند عشق بازان بعالم دگر اند تا نه کار دلت بجان برسد چون پیامت ز دلستان برسد تا تا نه از خود روی جدا گردی نه قربان آشنا گردی تا نیائی از نفس خود بیرون تا نہ گردی برائے او مجنون تا نه خاکت شود بسان غبار تا نه کردد غبار تو خون بار تا نہ خونت چکد برائے کسے تا نہ جانت شود فدائے کسے چون دہندت بکوئے جانان راہ خود کن از راه صدق و سوز نگاه نیست این عقل مرکب آن راه ہوش کن ہوش کن مشو گمراہ اصل طاعت بود فنا ز ہوا تو کجا و طریق عشق کجا تو نشسته بکبر از اصرار کرده ایمان فدائے استکبار این چه عقل تو این چه دانش ورائے کہ کنی ہمسری بآن یکتائے این چه استاد ناقصت آموخت این چه قهر خدا دو چشمت دوخت این چه از فکر خود خطا خوردی اول الدن دردی آوردی چون شود عقل ناقصت چو خدا خاک زادی چسان پرد به سما آنچه صد سہو و صد خطا دارد علم آن پاک از کجا آرد