براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 363
روحانی خزائن جلد 1 ۳۶۱ براہین احمدیہ حصہ چہارم انسان کو پیدا کیا اور اس کو اسی غرض سے زبان عطا فرمائی کہ تا وہ کلام کرنے پر بقيا یه حاشیه نمبراا قدم خود زده براه عدم گم بیادش از فرق تا بقدم ذکر دلبر غذائے نغز حیات حاصل روزگار سوختہ ہر غرض بجز دلدار و مغز حیات دوخته چشم خود از غیر نگار دل و جان بر رخے فدا کرده وصل او اصل مدعا کرده خویشتن فنا کرده عشق جوشید مرده و و کارها کرده از دیار خودی شدند جدا سیل پر زور بود برد از جا لا جرم یافتند نور خدا چون خودی رفت شد ظهور خدا تن چو فرسود دلستان آمد دل چو از دست رفت جان آمد عشق دلبر بروئے شان بارید ابر رحمت بکوئی شان بارید هست این قوم پاک را جاہے که ندارد جهان بدو راہے دست بهر دعا چو بردارند مورد فیض ہائے کشف رازی گر از خدا خواهند ملهم از حضرت شهنشاه اند دادار ند کس بسر وقت شان ندارد راه که نهان اند در قباب الله گر نماید خدا یکی زانان بر کابش دوند سلطانان این همه عاشقان آن یکتا نور یا بند از کلام خدا گرچه هستند از جهان پنهان باز گہہ گہہ ہمی شوند عیان و ہمچو خورشید بالخصوص آن زمان که باد خزان باغ مهر و بندد جهان بدار فنا شنا مه برون آیند غیر را به دل جیفه را کنند مدح و عاشق زر شوند و دولت و جاه چهره نیز بنمایند وفا کند ویران لب کشاید مدحت دنیا و از خداوند جود استغنا سرد گردد محبت آن شاه شوکت و شان این سرائے زوال خوش نماید بدیدہ جہال ۳۱۰