براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 363
روحانی خزائن جلد 1 ۳۶۱ براہین احمدیہ انسان کو پیدا کیا اور اس کو اسی غرض سے زبان عطا فرمائی کہ تا وہ کلام کرنے پر بقیه حاشیه نمبراا قدم خود زده براه عدم گم بیادش ز فرق تا بقدم ذکر دلبر غذائے نغز حیات حاصل روزگار و مغز حیات سوختہ ہر غرض بجز دلدار دوخته چشم خود ز غیر نگار وصل او اصل مدعا کرده دل و جان بر رخے فدا کرده مُرده و خویشتن فنا کرده عشق جوشید , کا رہا کرده از دیار خودی شدند جدا سیل پر زور بود برد از جا لا جرم یافتند نور تن چو فرسود دلستان خدا چون خودی رفت شد ظهور خدا دل چو از دست رفت جان آمد آمد عشق دلبر بروئے شان بارید ابر رحمت بکوئے شان بارید ست این قوم پاک را جاہے که ندارد جہان بدو راہے دست پہر دعا چو بردارند دادارند مورد فیض ہائے کشف رازے گر از خدا خواهند ملهم از حضرت شہنشاہ اند کس بسر وقت شان ندارد راه که نهان اند قباب الله گر نماید خدا یکے زانان بر کابش این همه عاشقان آن یکتا نور یا بند در روند سلطانان از کلام خدا هستند از جهان پنهان باز گہہ گہہ ہمی شوند عیان , ہمچو خورشید مه برون آیند غیر را بالخصوص آن زمان که باد خزان باغ دل جیفہ نہ بندد جہان بدار فنا را کنند مدح و ثنا لب , مہر چهره نیز بنمایند و وفا کند ویران کشاید برحت دنیا استغنا از خداوند جود گردد محبت آن شاه عاشق زر شوند و دولت و جاه سرد شوکت و شان این سرائے زوال خوش نماید بدیده جمال ۳۱۰