براہین احمدیہ حصہ سوم — Page 230
61۔29 روحانی خزائن جلد ۱ ۲۲۸ براہین احمدیہ حصہ سوم کا اندازہ معلوم کرنے کے لئے ایک پیمانہ تصور کئے جاتے ہیں اور جو بات وسعت علم اور کمال عقل کے چشمہ سے نکلتی ہے اور جو بات تنگ اور منقبض اور تاریک اور محدود نمبراا چو چیزے بود روشن اندر یہی برو ہرچہ بندی بود ایلی بدانند مردم چو بر نیک گوہر گمان بد بری چو گوئی در پاک را پر غبار غبار بد گوهری دو چشمت شود آشکار سخن ہائے پر محبت و بے مغز و خام بود بر خبیثان نشانے تمام بر حق ندارد دروغی فروغ گفتن سخن جز دروغ ندانید نیارید یاد از حق بیچگون پسند اوفتاد ست دنیائے دون بہ دنیا کسے دل بندد چرا که ناگاه باید شدن زین سرا سرانجام این خانه رنج ست و درد بدین گل میالائے دل چون جسے زمان یہ پیچش نیایند مردان مرد کہ عہد بقالیش نماند بسے مکافات آید فراز تو برعیش دنیا بدین سان مناز فریسے مخور از زر و سیم و مال کہ ہر مال را آخر آید زوال نه آورده ایم و نه با خود بریم تهی آمدیم و تہی بگذریم مصطفى الا تا نه تابی سر از روئے دوست جہانے نیرزد بیک موئے دوست خدائے کہ جان بر ره او فدا نه یابی رہش جز پیئے ابوالقاسم آن آفتاب جہان که روشن شد از وے زمین و زمان بشر کی بدی از ملک نیک تر نه بودی اگر چون محمد بشر کہ اہل خرد باشی و باوقار نیاید ترا شرم از کردگار پس انگه شوی منکر آن رسول که یا بد ازو نور چشم عقول ز سہو و ز غفلت رہیده نه ز طور بشر پاکشیده نیاید ز تو کار رب العباد مکن داور یہا ز جہل و عناد