براہین احمدیہ حصہ اوّل — Page 21
روحانی خزائن جلد ۱ ۲۱ براہین احمدیہ حصہ اوّل چشم گر بودے غنی از آفتاب کس نبودے تیز بین چون شیرے ہر کہ کورست و براہش صد مغاک وائے بروے گر ندارد رہبرے قوم دیگر را چنین رائے رکیک در نشسته از جهالت در سرے كان خدا ملکے دگر اندر جہان از دیار شان ندیده خوشترے ہمدگر روئے چو روئے خوب شان نامدش مرغوب طبع و خاطرے لا جرم از ابتدائش تا ابد ماند و خواهد ماند آنجا بسترے ملک دیگر گرچه میرد در ضلال ی نگردد زوگیے متفرے داد مر یک ذره قومی را کتاب ترک کرده صد ہزاران معشرے چون بروز ابتدا تقسیم کرد درمیان خلق از خیر وشرے راستی در حصه او شان فتاد دیگران را کذب شد آبشخور قول شان این ست کاندر غیرشان آمده صد کاذب و حیلت گرے ایک نامد نزد شان یک نیز هم آنکه بودے از خدا دین گسترے آنکه ایشان را نمودی راه حق در کشودے کذب ہر کذب آورے پر سر ہر مسلم و متنصرے تا شدے دادار را حجت تمام الغرض نزدیک شان دادار پاک جست ظالم تر ز ہر ظالم ترے مبتلا در پنجه هر کو گزارد عالمی را در ضلال ما کرے خود ہمی دارد بیک قومے مدام ہمچو شیدائے کسے میل و سرے اینچنین بر حمق رائے این قوم را حمق دیگر این که بروے فاخرے عاقبت این رائے زشت و بد خیال کرد ایشان را عجب کور و کرے چشم پوشیدند از صد چشمه سرنگون گشتند بر یک آخورے سخت ورزیدند کیں با انبیا الامان از کین ہر متکبرے الله