براہین احمدیہ حصہ اوّل — Page 20
روحانی خزائن جلد ۱ براہین احمدیہ حصہ اوّل بعد زان آن نور دین و شرع پاک شد محیط عالمی چون چنبری خلق را بخشید از حق کام جان وا رہانیده ز کام اژدری یک طرف حیران از و شاہان وقت یک طرف مبہوت ہر دانشورے نے بعلمش کس رسید ونے بزور ہر رسولے آفتاب صدق بود در ہر شکسته کبر ہر متکبرے اوچه میدارد برج کس نیاز مدح او خود فخر ہر مدحت گرے بمدح هست او در روضه قدس و جلال واز خیال مادحان بالاترے اے خدا بروے سلام مارسان ہم برا خوانش زہر پیغمبرے رسولی بود مہر انورے ہر رسولے بود ظلے دین پناه ہر رسولے بود باغے مثمرے گر بدنیا نامدے ایس خیل پاک کار دین ماندے سراسر ابترے ہر کہ شکر بعث شان نارد بجا ست او آلائے حق را کافرے آں ہمہ از یک صدف صد گوهراند متحد در ذات و اصل و گوہرے امنے ہرگز نبوده در جهان کاندران نامد بوقتے مندرے اول آدم آخر شان احمد ست اے خنک آنکس که بیند آخرے احمدست انبیا روشن گہر ہستند لیک ہست احمد زان ہمہ روشن ترے آن ہمہ کان معارف بوده اند ہر یکے از راه مولی مخبری هر که را علمی ز توحید حق ست ہست اصل علمش از پیغمبری آن رسیدش از ره تعلیم با گو شود اکنون زنخوت منکرے ہست قومے بیج رو و ناپاک رائے آنکہ زین پاکان ہمی پیچد سرے دیده شان روئے حق ہرگز ندید بس سیه کردند روئے دفترے شور بختے ہائے بخت شان به بین ناز برچشم و گریزان از خوری