انجام آتھم — Page 274
روحانی خزائن جلد ۱ ۲۷۴ مكتوب احمد ۲۷۴ أعمى قـلـوب الــحــاســديـن شــرورُهم أعرى بواطنهم لباسُ رِياءِ دل حاسدان را شرارت ایشان کور کرد و جامه ریا باطن ایشان را بر ہنہ نمود آذوا وفى سُبل المهيمن لا نرى | شيئًا ألذ لنا مرا ایذا دادند و در راه خدا ما إن أرى أثقالهم كجديدة بار ہائے ایشان نزد من با رنو نیست نفسي كعُسُبُرَةٍ فَأُحْنِقَ صَلْبُها نفس من مثل ناقه است پس کمر آن ناقه هذا ورَبِّ الصادقين لأجتَنِي من همین اصول دارم مگرفتم بخدا ئے راستبازان من الإيذاء بیچ چیزے لذیذ تر از اذیت مرا نیست طليح السفر والأعباء من فرسوده سفر و فرسوده با رہا هستم مل إيذاء الورى وجفاء از ایذاها و جفا ہا لاغر شده است الجني من نخلة الآلاءِ کہ ہمیشه من از درخت نعمت با میوه می چنیم إن اللـــــــام يحقرون وذمهم ما زادني إلا مقام سَـ لیمان تحقیر من بمذ مت خود می کنند زَمَعُ الأناس يــحـمـلـقـون كثعلب مردمان سفله بر من هیچور و با ه حمله می کنند بخدا این راه شان راه هدایت نیست ـناء مگر خدائے من مرا بلندی با داد ؤذوننی بتـحــــوب ومُواءِ واز آواز روباه و آواز گر به مرا ایزا می دهند والـــلـــه ليــس طـريـقهـم نهج الهدى بل منية نشأت من الأهواءِ بلکه آرزوئے نفسانی است که از هوا و هوس پیدا شده است أعرضت عن هذيانهم بتصامم وحسبت أن الشــر تــحــت مـراء من از ہذیان ایشان دانسته خود را بهره کرده کناره کردم و دانستم که زیر مجادله شر است حسبوا تفضلهم لأجل تصبرى فعلوا كمثل الدح من إغـضـائي ایشان باعث صبر کردن من خویشتن را غالب دانستند پس جتکبر برآمدند و مثل دود از چشم خوابیدن من بلند شدند ـا بقى فيهم عفّة وزهادة لا ذرة من عيشة خَشنـاءِ در ایشان هیچ عفت و پر ہیز گارے نمانده است و نه یک ذرہ زندگی مجاہدانہ قعدوا على رأس الموائد مِن هَوًى | فروا من البأساء والضراء برسرخوانها از ہوا و ہوس نشستند و از بختی ها و گزند با گریختند جَمَعُوا من الأوباش حزب أرازل فكأنهم كالخِتي للإحماء پس گویا اوشان سرگین خشک برائے گرم کردن است چند کمینه از او باش جمع شدند لما كتبت الكتب عند غُلوّهم ببلاغة وعذوبة وصف و ہمہ آن کتاب ہا ببلاغت و عذوبت وصفا پر بودند ہرگاہ کتاب ہا بر وقت غلو ایشان شتم 3 گفتند خواندیم سخنے خوب نیست قالوا قرأنا ليس قولا جيدًا أو قول عاربة من الأدب ساء ساء یا قول کسے است که از گروه برگزیده عرب وادیبان است عرب أقام ببيتــــــه مـــتـستـرا أملى الكتاب ببكرة ومساء یک عرب بطور پوشیده در خانه او قیام کرده است ا سہو کتابت معلوم ہوتا ہے” نوشتم “ہونا چاہیے۔(ناشر ) همان عرب کتاب را صبح و شام نوشته