انجام آتھم — Page 267
۲۶۷ مكتوب احمد روحانی خزائن جلد ۱۱ نتلو ضياء الحق عند وضوحه لسُنا بمبتاع الدجى ببراء ٢٦٧ ما روشنی حق را بعد ظهورا و پیروی مینیم و تاریکی را بعد طلوع ماه نتوانیم خرید نفسی ناث عن كل ما هو مظلم فأنخت عند منوّری وَجُنائی وناقه خود را بر آستانه آنکس خوابانیدم که روشنی بخشنده من است نفس من از همه تاریکی با دور شد غلبت على نفسى محبة وجهه حتى بر نفس من محبت او غالب شد رَمَيتُ النفس بالإلغاء تا آنکه نفس را از میان افگندم لما رأيتُ النفس سدتُ مُهجتى ألقيتها كالمَيِّتِ في البَيدَاءِ چون دیدم که نفس من سد راه من است پس او را بهیچو مرده در بیابا نے انداختم الله كهف الأرض والخضراء رب رحیم ملجأ الأشياء خدا پناه زمین و آسمان است خدائے رحیم جائے پناہ چیز ہا و عطوق مأمَنُ الغرماء ذو رحمة وتبرع وَعَطاءِ صاحب رحمت و احسان و بخشش نیکی کنند و مہربان جائے امن مصیبت زدگان أحــد قــــــــديــــم قـائـم بـوجـوده لم يتخــد وَلَدًا ولا الشركاء نہ پسرے گرفت و نہ شریکے دارد یکی است و قدیم است و قائم بالذات است وله التفرّد في المحامد كلها ولـــــه عـــلاء فوق كلّ علاء دو اور ا در تمام صفات بیگانگی است و او را بلندی بر بلندی است العاقلون بعالمين يرونه | والعارفون به رأوا أشيـ عظمندان بذریعہ مصنوعات اور امی بینند و عارفان بذریعہ او مصنوعات را مشاهده می نمایند اء هذا ذا هو المعبود حقًا لِلوَرى ہمین معبود حق برائے مخلوقات است ـردٌ وَحيـد مـــــبدء الأضواء فر دست یگانہ وابتدائے ہمہ نور ہا از دست هو الحِبُّ الذي آثرتُهُ ربُّ الورى عين الهدى مولائی این همان محبوب است که اورا اختیار کرده ام رب مخلوقات چشمہ ہدایت مولائے مسن هاجت غمامة حُبّه فكأنّها ركب على عُسُبُورَةِ الحَدُواءِ ابر محبت او برانگیخت پس گویا آن ابر برنا قه با دشمال سواران هستند ندعوه في وقت الكروب تضرعًا نرضى به في شدة در وقت بیقراری ہاما اورا می خوانیم و در نرمی و سختی با او خوشنود هستیم ورخاء حوجاءُ * ألفته أثارت حُرّتى ففدى جناني صولة الحوجاء * پس دل من بر حمله آن با دگر د قربان شد با دگر دالفت او خاک مرا پرانید أعطى فما بقيتُ أمــــانــي بـعـده غمرت أيادى الفيض وجه رجائي و دست ہائے فیض اور وئے امید مرا بپوشید مرا چندان داد که آرزوئے دیگر نماند إِنَّا غُمِسنامن عناية ربنا في النور بعد تمزق الأهواءِ ما از عنایت رب خود در نور غوطه داده شدیم و ہوا و ہوس پاره پاره شد لا سہو کتابت معلوم ہوتا ہے ” الهوجاء “ ہونا چاہیے ۔ ”من الرحمن میں یہی شعر الهوجاء سے لکھا گیا ہے۔(ناشر)