انجام آتھم — Page 266
روحانی خزائن جلد !! ۲۶۶ مكتوب احمد ۲۶۶ بالامتنان۔ ثم إنها معيار لحبّ الرسول والفرقان، فإن الذي أحب العربية فبحب الرسول والفرقان أحبها، از راه انعام اور انیا موزد باز این زبان معیار محبت رسول و فرقان است۔ چرا که آن شخص که عربی را دوست داشت پس بوجه محبت رسول و فرقان دوست ومن أبغضها فبغض الرسول والفرقان أبغضها، فإن المحبين يُعرفون بالعلامات، وأدنى درجة الحبّ أن تَحُبَّك داشت و آنکه با عر بی بغض داشت پس بوجه بغض او با رسول و فرقان بغض داشت چرا که محبان بعلامتها شناخته می شوند - وادنی درجه محبت این است که للمضاهاة، حتى تؤثر طرق المحبوب وتجعلها من المحبوبات، ومن لم يعرف هذا الذوق فإنه من الكافرين في ترابر مشابهت آماده کند تا بعد یکہ راہ ہائے محبوب ترا محبوب شوند و هر که این ذوق را نشناسد پس او در مشرب عاشقان از کافران است و هر که مشرب العاشقين۔ ومن أحب الفرقان وسيدنا خاتم الأنبياء ، كما هو شرط المحبة والوفاء ، فما أظن أن يبقى في آنحضرت صلی اللہ علیہ وسلم را و قرآن شریف را دوست دارد۔ چنانکه شرط دوستی و وفاداری است۔ پس گمان نمی کنم که در عربی مثل جاہل بماند بلکه محبت او العربية كالجهلاء ، بل يقوده حبه إلى أعلى مراتب الكمال، ويسبق كل سابق في المقال، ويصير نطقه كالدرة اور ابسوئے بلندترین مرتبه کمال خواهد کشید و در سخن هر سبقت کننده را سبقت خواهد کرد و نطق او مثل در تابان خواهد شد و کلام او بخوشبوئے عجیب معطر کرده البيضاء ، ويُضمخ كلامه بطيب عجيب ويُودَع أنواع الصفاء ، ففكّر كالمحبّين۔ ولولا الحب لما أُعطيتها، فمن خواهد شد و انواع صفائی داده خواهد شد۔ پس همچو دوست دارندگان فکر کن و اگر محبت نبودی من علم این زبان حاصل نکر دے۔ پس محبت بود که مراد یدار این الحب لقيتها، فهذا آية حُبّى من أرحم الراحمين۔ والحمد لله على ما أعطى وهو خير المنعمين۔ کنانید - پس از خدا تعالی این نشان محبت من است پس شکر خدائی که مرا این زبان عطا کر دو اواز همه منعمان بهتر است۔ بسم الله الرحمن الرحيم علمى من الرحمن ذي الآلاء بالله حُزتُ الفضل لا بدَهَاءِ علم من از خدا تعالی است که خداوند نعمت هاست و بذریعہ خدا فضیلت را جمع کردم نه بذریعہ عقل كيف الوصول إلى مدارج شكره چگونه تا مدارج شکرا و توانیم رسید نثنى عليه وليس حول ثناء تعریف او می کنیم و نتوانیم کرد الله مولانا وكافل أمرنا في هذه الدنيا وبعد فناء خدا مولائے ما و متکفل امر ماست چه در این دنیا و چه در آخرت لولا عنايته بزمن تطلبی اگر عنایت او در زمانه پیاپی جستن من نبودے كادت تعفّینی سیول بکائی نزد یک بود کہ سیل ہائے گریہ مرانا بود کردندے ما را خوشخبری باد که ما مو نسے یافتیم بشرى لنا إنا وجدنا مؤنسا ربا رحيما كاشِفَ الغَمَاءِ که رب رحیم دور کننده غمهاست أعطيتُ مِن إِلفٍ معارف لُبَّهَا أُنزلتُ مِن حب بدار ضياء از دوستے من معارف داده شده ام واز محبوبے در جائے روشنی فرود آمده ام