انجام آتھم — Page 266
۲۶۶ روحانی خزائن جلد ا مكتوب احمد ۲۶۶ بالامتنان۔ ثم إنها معيار لحُبّ الرسول والفرقان، فإن الذى أحبَّ العربية فبحب الرسول والفرقان أحبَّها ، از راه انعام اور انیا موز در باز این زبان معیار محبت رسول وفرقان است چرا که آن شخص که عربی را دوست داشت پس بوجه محبت رسول و فرقان دوست ومن أبغضها فبغض الرسول والفرقان أبغضها، فإن المحبين يُعرفون بالعلامات، وأدنى درجة الحبّ أن تَحُمَّك داشت و آنکه با عر بی بغض داشت پس بوجه بغض او با رسول و فرقان بغض داشت چرا که محبان بعلامتها شناخته می شوند - وادنی درجه محبت این است که للمضاهاة، حتى تؤثر طرق المحبوب وتجعلها من المحبوبات، ومن لم يعرف هذا الذوق فإنه من الكافرين في ترا بر مشابہت آماده کند تا بحد یکہ راہ ہائے محبوب تر محبوب شوند و هر که این ذوق را نشناسد پس او در مشرب عاشقان از کافران است و هر که مشرب العاشقين۔ ومن أحب الفرقان وسيدنا خاتم الأنبياء ، كما هو شرط المحبة والوفاء ، فما أظن أن يبقى في آنحضرت صلی اللہ علیہ وسلم را وقرآن شریف را دوست دارد۔ چنانکه شرط دوستی و وفاداری است - پس گمان نمی کنم که در عربی مثل جاہل بماند بلکه محبت او العربية كالجهلاء ، بل يقوده حبُّه إلى أعلى مراتب الكمال، ويسبق كل سابق في المقال، ويصير نطقه كالدرة اور ابسوئے بلندترین مرتبہ کمال خواهد کشید و درخن هر سبقت کننده را سبقت خواهد کرد۔ نطق او مثل در تابان خواهد شد۔ و کلام او خوشبوئے عجیب معطر کرده البيضاء ، ويُضمَّح كلامه بطيب عجيب ويُودَع أنواع الصفاء ، ففكّرُ كالمحبين۔ ولولا الحب لما أُعطيتها، فمن خواهد شد وانواع صفائی داده خواهد شد۔ پس هیچو دوست دارندگان فکر کن و اگر محبت نبودے من علم این زبان حاصل نکرد ھے۔ پس محبت بود که مراد یدار این الحب لقيتها، فهذا آية حُبّى من أرحم الراحمين۔ والحمد لله على ما أعطى وهو خير المنعمين۔ کنانید پس از خدا تعالیٰ این نشان محبت من است پس شکر خدائے کہ مرا این زبان عطا کر دو واز همه منعمان بهتر است۔ سم الله الرحمن الرحيم علمى مِنَ الرحمن ذى الآلاءِ بالله حُزتُ الفضل لا بِدَهَاءِ علم من از خدا تعالی ست که خدا وند نعمت هاست و بذریعہ خدا فضیلت را جمع کردم نه بذریعہ عقل كيف الوصول إلى مدارج شكره نشنی علیه وليس حول ثـنــــاء چگونه تا مدارج شکر ا و توانیم رسید تعریف اومی کنم و توانیم کرد الله مولانا وكافل أمرنا في هذه الدنيا وبعد فناء خدامولائے ما و متکفل امر ماست چه درین دنیا و چه در آخرت لولا عنايته بزمن تطلبى كادت تعفّینی سیول بکائی اگر عنایت او در زمانہ پیاپی جستن من نبودے نزدیک بود کہ سیل ہائے گر یہ مرانا بود کر دندے که رب رحیم دور کننده غمهاست بشرى لنا إنا وجدنا مؤنسا ربا رحيما كاشِفَ الغَـمـاء ما را خوشخبری باد که مامونسے یافتیم أعطيتُ مِن الْفِ معارف لُبَّهَا أنزلتُ مِن حِـب بـــــــــدار ضياء واز محبوبے در جائے روشنی فرود آمده ام از دوستے من معارف داده شده ام