انجام آتھم — Page 191
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۱۹۱ مكتوب احمد بعض رجال مُسلّحين۔ ثم فررت إلى الخَتَن الثاني، فصال العدا كما صالوا (191) بعض مردان مسلح بر من حمله کردند ۔ باز بسوئے دامادے دیگر بگر تختم ۔ پس دشمنان در آنجا نیز هم چنان قبل إتياني۔ وإنهم كانوا ملائكة سـفـاكيـن ، فرأيتهم في كل مقام تبوّأته، وفى حمله کردند که پیش زان کرده بودند ۔ وایشان را بهر مقامی که اقامت کردم و بهر زمین كل بلد وطأته، ورأيتهم ،مخوّفين، وكانوا يتبوء ون الرماح نحوى كالقاتلين۔ که زیر پا سپردم دیدم کہ مے ترسانند ۔ و ہمچو قاتلان بمقابل من نیزہ با راست کردند ۔ فلأجل ذلك فررت من بلدة إلى بلدة لـمـا خـوفونى بقناة وصعدة، ورمح و پس از همین سبب از شہرے بشہرے بگر ختم - چرا که مرا نیزه با وشمشیر و آواز مار بترسانیدند ۔ مَشْرَفية وفحيح تِنّين، وأرادوا أن يَسُمُّونى فاجئين۔ ولما جشَا جَناني وارادہ زہر خورانیدن من کردند ۔ و چون دل من ہمچو مخنوق كالمخنوق، وهاجت الهموم كالسهوق ، رأيت أن أُلقى بآخر المقام جراني، تنگ شد ۔ و مانند با دسخت غمها بر خاستند مناسب دیدم که گردن خود را در مقام آخر خود وأتخذ أهلَ خَتَنى جيراني، وأُلقى عصا التسيار كالقاطنين۔ و مردمان داماد خود را همسایه خود گر دانم و در آنجا چوب سیرا فگنده اقامت اختیار کنم هذه ظنون أظهرها بعد انقضاء الميعاد، وما تفوّه بلفظة این گمان هاست که بعد از انقضائے میعاد آنها را ظاہر کرد۔ وقبل گزشتن میعاد پیچ لفظے من مثلها في الميعاد عند الأشهاد، وما أشاع ظنونه في الجرائد، وما اطلع عليه و نہ دراخبار شائع کنا بند ۔ و نہ کسے را از عوام و از مثل آن بر زبان نیاورد ۔ أحدًا من العوام والعمائد، بل ما رافَع إلى الحكّام، وما أخبر حاكمًا عن هذه و نه نز د حکام فریاد خود برده و پیچ حاکے را از بین درد با آگهی نداد خواص اطلاع داد۔