انجام آتھم

انجام آتھم — Page 98

۹۸ مكتوب احمد روحانی خزائن جلد ۱۱ ۹۸ فلا يقول له أحد اركب مطيّةً، أو تسلَّم عطيّة، ويسأل إلحافًا كالشحاذين۔ تا اظہار غربت کند ۔ پس هیچکس نمے گوید که سوار شو یا چیزے از عطیه بگیر۔ و ہمچو گدایان باصرار سوال می کند وینگر شخصه ويلفّع وجهه، لئلا يؤخذ كالمجرمين۔ ويكون لهم أطوع من و خویشتن را به هیئت ناشناساں ظاہر میکند و روئے خودمی پوشد تا کہ ہمچو مجرمان گرفتار نگردد۔ وایشان را از کفش ایشان حذائهم، وأفنى فيهم من غذائهم، ويسلّم عليهم تحية الخادمين۔ ثم زیادہ تر فرمانبردار میشود واز غذائے ایشان زیادہ تر در ایشان فنا میگردد و برایشان بران طور سلام میکند يقودونه إلى حضرة الأمير ، ويذهبون به كالأسير، فيخر أمامه كالساجدين، که خدمت گاران و چاکران می کنند - باز اورا بسوئے درگاہ امیر میکشند ۔ و ہمچو اسیرے می برند ۔ پس پیش اومثل ويثني عليه قائلا: يا أيها الأمير الأكرم والسلطان الأعظم، مسنى و سجده کنندگان می افتد وبرو بدین طرز شنا میگوید۔ کہ اے امیر بزرگتر و بادشاه کلان تر مرا و عیال مرا أهـلـي ضـر، وبـعـمـرك إنّ عيشى مُر، وجئتك مـن دیـار بـعـيـدة، بمصائب فقر و فاقه رسیده است۔ است۔ وقتم بزندگانی تو که زندگی من تلخ ۔ ست واز ملک دور دراز بخدمتت رسیدم شديدة، فتصدق على إن الله يجزى المتصدقين۔ و در این سفر مصیبت با کشیدم پس بر من صدقه کن که خدا صدقه کنندگان را دوست می دارد۔ ويخاطبه الأمير بلسان ذلق، ولا يُريه رائحة مِن مَلَقٍ، ويقول اجلسُ ويتكلم پس امیر او را بزبان تند مخاطب میکند - وبوئے از نرمی اورا نمی نماید و میگوید بنشین و بصورت به غضبان، فيظن المسكين أن أجله قد حان، فهناك لا يبقى إيمـانـه غضبناک با او مکالمه میکند - پس این مسکین گمان می کند که وقت مُردن او در رسید پس درین وقت ایمان او بالألطاف الرحمانية، ويكاد يخرج بوله من الهيبة السلطانية، وكذلك يخزى بر الطاف رحمانیه نمی ماند و نزد یک میگردد که پیشاب او از بیست سلطانیه بیرون آید و هم چنین