انجام آتھم — Page 77
LL روحانی خزائن جلد ۱۱ مكتوب احمد الحمد لله الذي أذهب عنى الحزن وأعطانى ما لم يُعطَ أحد من العالمين۔ از هر محسن نیکوتر است۔ ہمہ تعریفہا خدائے را که اندوه من دور کرد و مرا چیز با داد که از جهانیان احدی را مثل وما قلت هذا من عند نفسى بل قلتُ ما قال على السماوات ربي، وما كان آن نداد۔ واین کلمه از طرف خود نگفتم بلکه همان گفتم که بر آسمانها خداوند من گفت۔ ومرا نے سزد لى أن أتكبر وأرفع نفسي، إن الله لا يُحب المستكبرين، بل هذا إلهام من حضرة که تکبر کنم و نفس خود را بلند بردارم که خدا متکبران را دوست نمی دارد بلکه این الهام از حضرت ومن العزة، وأراد من العالمين ما هو في زماننا من الكائنات الموجودة في الأرضين۔ عزت است و از عالمین مخلوقی را مراد داشت که درین زمانه بر زمین موجودست آلائه أنــه عـلـمـنـى الـقـرآن، ورزقـنـى مـنـه معارف تجاوز الحد والحسبان و از نعمت ہائے او یکے این ست که او مرا قرآن بیاموخت و آن معارف قرآنیه نصیبه من کرد که آن را حد و شمار لأذكـر الـغـافـليــن المنهمكين في هموم الدنيا الدنية، وأُنذِر قومًا ما أُنذِرَ آباؤهم | نیست تا که من غافلان را یاد دہانم انانکہ درہموم دنیائے دون مستغرق اند و تا که من آنانرا بترسانم که آباء ى الأيام السابقة، ولأقيم الحجّة علـ رمين ایشان را پیچ کس پیش از من نترسانیده است و تا که من حجت را بر مجرمان قائم کنم۔ و من آلائه أنه خاطبني وقال: " أنت وجيه في حضرتی۔ اخترتك لنفسی“۔ واز جمله نعمتہائے او یکے این ست که او مرا مخاطب کرد و گفت که تو در بارگاه من وجیہ ہستی ترا برائے خود پسندیدم وقال : أنت منى بمنزلة لا يعلمه الخلق“۔ وقال: "أنـت مـنـى بمنزلة توحيدى و تو از من بمقامے ہستی که مخلوق را بعلم آن راه نیست و گفت تو از من بدان قربت رسیدی کہ ہمچو توحید من وتفريدى“۔ وقال: يا أحمدى ، أنت مرادى ومعى۔ يـحـمـدك الله من عرشه۔ و تفرید من گردیدی۔ وگفت اے احمد من تو مرادمنی و بامنی۔ خدا از عرش خود ثنائے تو میگوید وقال: "أنت عيسى الذى لا يضاع وقته كمثلک دُرِّ لا يضاع۔ جَرِيُّ اللَّهِ و گفت تو آن عیسی ہستی کہ وقت او ضایع نہ خواہد شد و ہمچو تو لولوئے برباد شدنی نیست۔ فرستاده خدا حمد سہو کتابت معلوم ہوتا ہے” يعلمها “ ہونا چاہیے۔ (ناشر)