مکتوبات احمد (جلد پنجم) — Page 412
خواجہؔ صاحب کا دوسرا خط بخدمت جناب میرزا صاحب عالی مراتب مجموعہ محاسن بیکراں مستجمع اوصاف بے پایان مکرم معظم برگزیدۂِ خدائے احد جناب میرزا غلام احمد صاحب متّع اللّٰہ الناس ببقائہ و سرّنی بلقائہ و انعمہ باٰلائہ۔پس از سلام مسنون الاسلام و شوق تمام و دعائے اعتلائے نام و ارتقائے مقام واضح ولائح باد۔نامۂ محبت ختامہ الفت شمامہ مشحون مہربانی ہائے تامہ معہ کتاب مرسلہ رسیدہ چہرہ کشائے مسرت تازہ و فرحت بے اندازہ گشت۔مخفی مباد کہ ایں فقیر از بدوحال خود بتقاضائے فطرت در عربد ہا افتادن و بے ضرورت قدم در معارک مناقشات نہادن پسند ندارد چندانکہ می تو اند خود را از مداخل طوفان نزاع بے معنی برمی آردو چوں اکثر مردم را موافقت ہوا از طلب حق بازداشتہ است و تعصب مجاری تحقیق را بخاک جہل فراانباشتہ براں بکنہ گفتارہا نا رسیدہ و غایت کار ہا نادیدہ غوغائے برمی انگیزند و ہماں غبار جہالت کہ بہوائے عناد برداشتہ بسر خویش می پیزند ورنہ ثمرہ کار ہا برنیت صحیح است و دلالت کنایات ابلغ از تصریح پوشیدہ نماند کہ درین جز و زماں کسانے از علمائے وقت از فقیر مطالبہ جو اب کردہ اند کہ ہمچو کسے را (یعنی آں صاحب را) کہ باتفاق علماء چنین و چنان ثابت شدہ است چرانیک مرد پنداشتہ اندو از چہ رو دروئے حسن ظن داشتہ چون تحریر ایشاں مملو بود از کمال جوش و ترکیب الفاظ ایشان بابرق طپشہا ہم آغوش نظر برآنکہ مضامین شان برغلیان دلہا گواہ است و برنیت ہر کس خدائے دانا تر آگاہ و بہ ہیچ کس گمان بد بردن شیوہ اہل صفا نیست و بے تحقیق کسے را منافق یا مطیع نفس دانستن روا نہ فقیر را در کارشان ہم گمان بدگران مے نمود زیر آنکہ اگر نیت صادق داشتہ باشند غلط شان بمشابہ خطا فی