Haqiqatul-Wahi (The Philosophy of Divine Revelation) — Page 950
950 AL-ISTIFTA'-SUPPLEMENT TO HAQIQATUL-WAHI مَا زَادَنِي إِلَّا مَقَامَ سَنَاءِ مگر خدائے من مرا بلندی با داد إِنَّ اللَّنَامَ يُحَقِّرُوْنَ وَذَمُّهُمْ لتيمان تحقير من بمذ مت خود می کنند The mean deride me but this derision results only In the elevation of my spiritual station. زَمَعُ الْأُنَاسِ يُحَمْلِقُوْنَ كَثَعْلَبِ يُؤْذُونَنِي بِتَحَوُّبٍ وَ مُوَاءِ مردمان سفله بر من بیچو روباه حمله می کنند و از آواز روباه و آواز گربه مرا ایزا می دهند The mean-natured glare at me intensely with the piercing eyes of a fox, And they torment me with [their] barking and hissing. وَاللَّهِ لَيْسَ طَرِيقُهُمْ نَهْجَ الْهُدَى بَلْ مُنْيَةٌ نَشَأْتُ مِنَ الْأَهْوَاءِ بلکہ آرزوئے نفسانی است که از هوا و هوس پیدا شده است بخدا این راه شان راه هدایت نیست God is my Witness—their way is not the way of guidance; Rather, it is a vain desire prompted by greed. أَعْرَضْتُ عَنْ هَذَيَانِهِمْ بِتَصَامُمٍ وَ حَسِبْتُ أَنَّ الشَّرَّ تَحْتَ مِرَاءِ من از بزیان ایشان دانسته خود را بهره کرده کناره کردم و دانستم که زیر مجادله شهر است I avoided their hallucinations by giving them a deaf ear, For I realized that evil intent lies behind their argumentation. إِنَّا صَبَرْنَا عِنْدَ إِيْذَاءِ الْعِدَا فَعَلَوْا كَمِثْلِ الدُّخٌ مِنْ إِغْضَائِي بر وقت ایذاء دشمنان ما صبر کردیم پس بتکبر بر آمد ند ومثل دود از چشم خوابیدن من بلند شدند I confronted the hardship kindled by my enemies with patience; However, ignoring them provoked them to be haughty like smoke.