Haqiqatul-Wahi (The Philosophy of Divine Revelation) — Page 939
[ARABIC ODE BY THE PROMISED MESSIAH] كَيْفَ النِّضَالُ وَأَنْتَ تَهْرُبُ خَشْيَةٌ أنظر إلى ذُلِّ مِنَ اسْتِعْلَاءِ تو چگونه با من معارضه توانی کرد و از خوف می گریزی این پاداش تکبر و ناز کردن است How can there be a contest whilst you flee in fear? Heed the humiliation you suffer because of your arrogance! إِنَّ الْمُهَيْمِنَ لَا يُحِبُّ تَكَبَّرًا مِنْ خَلْقِهِ الضُّعَفَاءِ دُوْدِ فَنَاءِ خدا تعالیٰ از آفریدگان خود که ضعیف و رکرم نیستی مستند متکبر پسند نمی کند The Supreme Being loves not haughtiness In His humble creation-those mortal worms. عُفُرْتَ مِنْ سَهْم أَصَابَكَ فَاجِنَّا أصْبَحْتَ كَالْأَمْوَاتِ فِي الْجَهْرَاءِ از تیرے در خاک غلطانیده شدی که بناگاه ترارسید و در بیابان بیچو مردگان صبح کردی You have been reduced to dust by the arrow which suddenly pierced you, And lie like the dead in the wasteland. الأنَ أَيْنَ فَرَرْتَ يَا ابْنَ تَصَلُّفٍ قد كُنتَ تَحْسَبُنَا مِنَ الْجُهَلَاءِ اکنون اے پسر لاف با کجا گریختی و تو مارا از جہلاء می پنداشتی Where have you fled, O braggart? You used to consider me among the ignorant! نَعُدُّكَ نَوْجَةَ الْحَثْوَاءِ يَا مَنْ أَهَاجَ الْفِتَنَ قُمْ لِنضَالِنَا كنا اے آنکہ فتنه با انگیخت برائے پیکار ما برخیز ماترا گردباد جائے غبار می پندا سلیم O ye who kindled the commotion! Arise to face me! I consider you nothing more than a storm of dust. 939