Haqiqatul-Wahi (The Philosophy of Divine Revelation) — Page 933
[ARABIC ODE BY THE PROMISED MESSIAH] 933 يَا شَيْخَ أَرْضِ الْخُبْثِ أَرْضِ بَطَالَةٍ كَفَرْتَنِي بِالْبُغْضِ وَالشَّحْنَاءِ اے شیخ زمین پلید زمین بطالت مرا از روئے کینہ و بغض کافر قرار دادی O sheikh of the wretched soil of Batala! You call me a disbeliever out of sheer malice and spite. أَذَيْتَنِي فَاخْشَ الْعَوَاقِبَ بَعْدَهُ وَالنَّارُ قَدْ تَبْدُوْ مِنَ الْإِبْرَاءِ مرا آزار رسانیدی پس از انجام بد خود بے خوف مباش و سنت الهی است که آتش از افروختن می افروزد You have tormented me; so fear the consequences, For a fire once stirred up is sure to spread. تَبَّتْ يَدَاكَ تَبِعْتَ كُلَّ مَفَاسِدٍ زَلَّتْ بِكَ الْقَدَمَانِ فِي الْأَنْحَاءِ ہر دو دست تو بلاک شود تو فساد با را پیروی کر دی و بگوناگون قدم ہائے تو لغزیدند Perished be both your hands, for you pursued every mischief. Indeed! Your feet have slipped in every way. أَوْدَى شَبَابُكَ وَالنَّوَائِبُ أَخْرَفَتْ فَالْوَقْتُ وَقْتُ الْعَجْزِ لَا الْخُيَلَاءِ جوانی تو بلاک شد و حوادث ترا قریب به پیر شدن کرد پس وقت تو وقت عجز است نه وقت تکبر و ناز You squandered your youth while a decrepit old man; calamities have brought you close to Wherefore it is a time for humility, not arrogance and coquetry. تَبْغِى تَبَارِي وَالدَّوَائِرَ مِنْ هَوَى فَعَلَيْكَ يَسْقُطُ حَجْرُ كُلَّ بَلَاءِ تو بلاکت من وگر دشها بر من از ہوائے نفس خود میخواهی پس بر تو سنگ ہر بلا مے افتد You wish destruction and calamities for me out of your evil desire, Whereas the stone of every hardship falls upon you.