دُرِّ عَدَن — Page 22
در عدن 22 برتر گمان دو ہم سے احمد کی شان ہے بزبان حضرت اقدس مسیح موعود و مہدی معہود علیہ السلام ) خوشا زمان! که سر دلم زماں گوید ثنائے دلبرم امروز ہر زباں ہمیں مراد مرا بود کل جہاں گوید چه تاب است زبان را که مدح آن گوید بیا نگر که سراپا ثنائے یار منم جدا ز یار عزیزم مدان عزتِ من رسیده نور ز آں آفتاب طلعت من بیافتم به طفیل حبیب جنت من زگوش ہوش بکن گوش ہر شہادت من عشق ز خدام جاں ثار منم د شهید الا دلا! که نه شنوی صدائے احمد را کہ تو ہنوز نہ دیدی ضیائے احمد را غذائے روح بدانم لقاء احمد را مپرس ایں کہ چہ حاصل دلائے احمد را؟ بمن کہ فدائے رخ نگار منم د الفضل ۲۵ اکتوبر ۱۹۳۰ء