درثمین فارسی کے محاسن — Page 324
۳۳۴ مصرع اول مصرع اول بحر ہزج مسدس اخرب مقبوض محذوف مفعول مفاعلن فعولن یا فعلوان) اے دلبرو دستان و دلدار ۱۹۶ اے نیچر شوخ این چه اید است ۱۷۱ این ست نشان آسمانی اسے شوخ ز نا تواں چہ جوئی " اسے سخت اسیر بدگمانی اسے مونس جان بیقرارم ۱۲۵۔بحجر رمل مثمن محذوف یا مقصور ( فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن یا فاعلان آں نہ دانائے بود کر ناشکیبائی نفس ۲۹ کر یک پروانه را چول موت مے آید فرانہ ۱۵۹ ۳۶ گر نبود سے در مقابل روئے مکروہ وسیہ است احمد نهان دارد د و ضد را در وجود ا هیچ محبوب نماند، بچھو یار دلبرم صمیم را نگ نام و عزت نیاز دامان ریختیم هست فرقان مبارک از خدا طیب شجر ۱۷۵ چون زمن آید شنائے سرور عالی تبار ۱۳۹ جنس نام و نگ عورت را ز دامان ریختیم ۱۸۹ چون مرانوے پئے قومے مسیحی داده اند ضمیر اسے خدا نو سے وہ این تیره در فرمانی را ۱۹۰ دوستان خود را نشار حضرت جانان کنید در ۱۵۳ را ضمیمه هر چه باید نوعروسی را ہماں سامان کنم 190 ایسے اسیر عقل خود بر پستی خود کم بناز اے خدا اے چارہ ساز ہر دل اند و نگیں ۱۹ روئے دلبر از طلبگاراں تھے دارد حجاب سے سزد گر خون بہار و دیدۂ ہر اہل دیں ۱۹۹ بیکے شد دین احمد پیچ خویش و یار نیست شان حمد را که داند جز خداوند کریم نمیر ۱۵ چون مراحکم از پئے قوم سیحی داده اند IAA