دُرّ مکنون — Page 87
ለረ در جهان دگر زید آن مرد که برخ خود بجانب حق کرد دل نہا دم بر آن جانی که بعالم نه بینمش ثانی آن بکند راز ها را خدا عیان بکند انکار ینگر اندر بهار و وقت ثمر چون عیان میشود سرشت شجر همچنین جمله فطرت انسان میشود آشکار نزد جهان بے گنا ہے خدا نرنجاند بدرود ہر کا تخمی افشاند که گر گنا ہے نماندت دریاد زود در سجده بایدت افتاد ناله باید نمود و زاری ها و از غم و در دست داری با غم را کب فرس مے رہو زعنا ہم رود بیشتر از انکه پا خود ندانا کنند آخر کار تا کدام است نیک آخر نگار آنکه شد پیش بوزنه چو گدا این نشان خدا است بهر خدا ۲ بر امید و صال جان بدهند گریزارم زبان بود۔بدیان بازش کرعنائیت نتوان هر کس از یار اریجین شود خاک بے باد کے بلند شود عشق را جز بیمار کار نے بہت فکر او در بہشت نارنے نیست را از ناگفتنی چان گویم چون نیائی زر نخبت سویم مر صد دل بنور ماه گرو چه زبان گر کے کند موقو تیرہ دل تیرہ جان جیت گئے پوست آدمی و درون سنگے یارب از شعر من اگر مردی خوش شود خیر وش از ان دورود