دُرّ مکنون — Page 56
۵۶ روئے آئینہ عاریت باشد کس چرا دل بهر د پنج ارشد تارفت زدست آشنایم از کار برفت دست و پائیم آنکس که و بد بول جان ۲ در بهجر چه حال باشد آن را در حقیقت عشق جور معشوق بد نمی آید این قدر ایک ہم نمے شاید ہر بلا از رو ہو آمید خاک در دیده سوسیس باید ہوس زنده آنست کان بود بیدار خفته و مرده را یکے انگار سر که سر تا بد از محبت دوست مذسبب ما خلاف نذسب است گر فراق تو اتفاق افتد در تن و جان من فراق افتد بر سرم شور و اعطان نیرزد چون بجا نیست دل چه زان نیزد پدران چون به بینیم که در تنے جان نیست هیچ کس در نهان مسلمان نیست در جان اندران دل که در دیار افتاد از همه شغل و کار و بار افتاد بست زان بذلف عبرین بود در میان من و عدم موئے در کنارم بیا کہ بے تو بتا دور بہت از کنا کشتی ما تو سوئے منشین کہ ہے تو شبے بر زمینم نہ سود پہلوئے اسے کہ ہر لحظه در دلم مستی بکن را بعالم مستی قصه کوته پس از زمان در از بر سر من گذشت آن محبت زنانه گرچه از تست مردم انکار سے بار جودت نمی کشم باہ سے