دُرّ مکنون — Page 55
۵۵ اے شغل متاع و نعمت و جاه بمقام دگر رسمی ناگاه حق رساند به نعمت و نازش او بگیرد بهرزه انبازش ہم زنانہ القریب ید کرد که نپوشند روئے خود از مرد هردو دین رانگاه باید کرد که زنان جانگاه با یدکرد ما چیست نقصان کس اگر بگذار باید لہ ملا ورنہ بے غوروفکر و نوم نظر نایدم هیچ لذتے بخیال چون زنے خوب روز و به طلال فرد منزل تمام گشت و بپایان رسید کر نا ہمچنان اول منزل بانده ایم خت منیب اصلی اللہ علی وسلم تا جهان آفرین تن جان دار عشقت انذر نهاد ما نهاد ت بلبان ذکر حق بدل زر و سیم | زرد می پروجان با سمانها نهود چون نماند تعلقش لوجود هر که آید برون ز نفس همون میشود از حجاب جهل برون جان براید بوقت هرگ زنن که نماند تعلقش بدن براید چون عمر دوست گیردت دامان که سجلوا خوش است و حلوان باز ازلان فقر باید شدم سا فرق باشد ز فرقه تا خیز نرم را پر کی جان بجان کنند پیوند