دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 162

۱۶۲ خاک بابش اے طبیعت خاکی کہ بود کبر سخت نا پا کی بود روزے کہ بوده نابود ہم بروزے نماند از تو وجود نماند از وجود عاشقان را چه جاه در کار است عزت ماه بعزت یار است چون عظیم است نشان بر ما گر نه خاکم ترچه بیم و چه باک ہے۔ طریق محبت راستی موجب رضای خدا است اس ندیدم که گم شد از راه رست عزت او بدان ز قلب سلیم که فزاید محبت از تنظیم ہر کہ باشد خدائے صورت بار فارغ افتد ز الفت اغیار یا خدا خواہ یا ہوا و ہوس نتوان عشق باختن بدوکس هم محبت فزاید از گفتار که بود از برائے عزت یار ہم محبت مزاید از کینی که بود بر شریر و بے دینے آنکه خود را خدا ہے انگارو سر بکبر و غرور بردارد آن خداوند هست آنکه خداست جہل سازی در بین مقام خطاست کے شود بندہ رب عالمیان نتوان ساختن خدائے جہان هم محبت فزاید از آداب حفظ نام خدائے در پہر باب هم محبت فزاید از آن کار که بود خالص از پئے دلدار ہم محبت فزاید از خدمت بر خداوند خویش اطاعت هم محبت فزاید از تعظیم بر خداوند خویش را تکریم