دُرّ مکنون — Page 151
سخن غیر دوست نه پسندم گرد و پند و می بندم ایکه گفتی ترانے بد ہم گروہی غم زہر نے برسم بد عشق ما فقل یار است کلید روز آئینہ کے تو ان پوشید سخت گرد و چه باز گرد دیار رو دید دولت انشرخ و الدار فرخ در صحبت ویشان گر تراریم آن بیگان بکشد دولت سوئے شان نان بخشید زین جماعت اگر بد انفتی در نخستین قدم زیاہفتے جائے آن دور مانده زین استان بازمانده بدشت بر زدوان گردرین را بشتافت آنچه زویا ختم نیافتے هست نرمی سر شمایل پاک خاک شو پیش زان دیگر هالی در صفت اصحا صل اللہ علیہ وسلم تاکنون بوئے عشق آن متعال می دهد زان مرابع واطلال زنده جاودان ترا بر سه مردگان را چرا کشی در بهبه گر کتنی سندگی مصدق جونور از در و بام تو بی ار د نور بیپارد شوندت به شناخانان برکابت دوند سلطانان بہت این قوم پاک نا چا ہیے کہ ندا ر و جہان بدور ا ہے در دل شان نبافت آن این که ابو بکردنه داشت و عثمان بنه م وائے آن بد نصیب ویلے دولت که ندیدست اینچنین صحبت