دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 148

15'^ گیر ماہ کسے کہ آنگا ہے بہت برہ آن مرد کہ بے را ہے بہت گفتن آسان بود ازان عجیب آنکه کردار دار وش الطلب راہ رو گفتگوئے راہ بکن چون گدا قصہ ہائے شاہ کن نام زرگر بایدت بزبان زر نیاید بدست آنادان دل نکرده زجرک دنیا صاف بر زبان از ره خدا صدلان ندمت شرک چه تر از انکه عاشق رخ دوست دیگری را نشان دهد که پو اوت مذہب عاشقان بود توحید شرک ورزد کسیکه است بید دید و الآخر برائے آن باشد که به راستی عیان باشد کار مردان علاج آزادی زیر کی از پئے تہمین کاری بید مائیت چہ بے دیانت دین که گرفتند شرک را آئین شرک سمیت سخت نشت تلمیدن کس بشرک آدری بحق رسید گر شریکش بود ز خلق دگر گردد این جمله خلق زیروزبر آنکه از خاک زاد گرد و خاک چون توان گفتش همین پاک پیست آبند بیان فقیر چون خداوند ما قوی و نذیر بہت مارا یکے کہ ہر دو جہان در گفت حکم اوست در هر آن گر بخواهد کند دو صد عالم در بخوابد فرستندش بعدم قدسیان پیش او سجود کنان چرخ گردون زخون او ارزان ر ما