دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 134

چون برادم مطلفت دادار هم در ان هم شدی تو ناشر باید هم وران مر خود ر ایمبا حکم دادی خود نهان در تلطف استادی را قدرت خویشتن چه بود مرا پر وریدی بلطف موجود مرا دادی از لطفیا ئے رنگینم صد غذا ہائے نرم و شیرینیم پرده پایم به پوشیدی اسے پناہ تو ز انچ ہے دیدی چون بخشیده مرا بسیار ہم کنونم به بخش اسے ستار یک نظر کن ز لطف وجود کردم تا بیایم ربانی از بیم ندیم دور کن از کرم زردہ ظلم اسے فضائے رہ تو جان مولم ہم کنونم چو نظفت افتاده از بدی بر تعفن آماده بنواز از کرم دیگر بارم یک نظر کن سحالت زارم صورت آدمی به بخش زجود اسے کہ الطان لست نا محدود بعد زانم برون فکن زرکرم از مصیبق مشیمیه طبعهم سرور باور بعد زانم برحمت اوفر تا بنوشم ز شیر پستانش فیض یا هم رجب فیضانش مہر و ر پر کس از رسول تو کیست کنارش نمیشه باید ریست از جوئی شیر هدایت است دلش شد مخر به شیر آب و گلش مادر سے مہر ورچو او نبود کس عدیلیش مخلق و خو نبود خود بخواندی د را روت و هیم مظہر لطف جود و فضل کریم فضل باریتعالی بر محمد مصطفے صلحم