دُرّ مکنون — Page 126
۱۲۶ کرم و لطف را نظاره کنم من تحقیرم ز خود چه چاره کنم لیے رہ دوست چون شوم خورسند ہے تو ناید حیات خوش ما را اینچنین دل تو داده ما را مختصر کن بفضل خود کارم که ضعیف و نحیف و بیمارم چیستم یک حقیر پر خللی نہ دباغے نہ قوتے نہ دے عاشقان را عجب بود اطوار دست در کار و بار دل با یار ہر کہ دل با دل با نگار و روبیکسان اینچنین کسی که اوفتاد جهان هم دل و جان پا گشته از اوناس یکتن از عاصیان بوضع نو نامبر پیش مردم غریق در دنیا و زورون خیمه زد بلک فنا بر دل مشركان حال تب نقش زولا الہ الا اللہ ہر کہ آمد یہ شہر فقر درون رخت انگلند زینمان بیرون هیجدانی نشان مردن چیست مرده از نفس خود درین کیست آنکه عشقش ز بیج خود بر کند چشم و گوش و زبان او و شد بند ش برون بر تاب را نام سست شدها روبرو شد انام عجیب حرص دور تر از ریا وطالب این که نهانش کنند زیر زمین لذت نیکو ان بیجو اسے یار چند روزی است لذت اشرار آن شرابی بریز در دل من که بسوزد از ان انامل من تو کریمی و ما گر استیم بے سروپا و بے نوا هستیم ست احسان تو برون ب قیاس از کدام زبان کنیم سپاس