دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 106

1۔4 نفس میر و بتاب شکل شی تانتا بد زنفس خود نر ہی چون فتد پر تو عنایت دوست دل بگرد و چور وغنے در پوست خلق گوید زلفس تا نرسی نشوی باریاب بزم شبی آن درست است لیکن الیل است تا نیابی زنفس نتوان رست درست کوشش خام ما اثر کمند کے رہا کس گرا و لفظ نکند خامه با ره د سندت الفضل نه بطلب بے طلب گرد بخواندت چه عجیب نگر آن را کہ سوئے طور بشی است سوئے آتش گرفت و نور بیانات عاشقانرا بغز خویش چه کار عزت عاشق است عزت یار را گر دلارام خوبرو باشد خطبہ کتاب نعمۃ الباری کیمیائے است حضرت وادار بہ عیش منہ کے شاہیش باید پرته مو گرم زبان گردد شکر بودش شجا بیان گردد سرو پا ئم تمام نعمت اوست چون شمارهم بر آنچه هست استان ہر چہ مینی لما تفضل اوست کفش و یار و کلاه و سر همه دوستان صدق یاری است در وفاداری بان اگر کرده تو نگذاری چون دهی دل جمال صوری ۱۲ نتوانی دمے صبوری را جان بلب آیدت بفرقت دوست نے پسندی پر آنچ مرضی اوست صحبت فاسد و حداثت سن میشود هرود را از بیخ انگن