انوارالعلوم (جلد 7) — Page 580
۵۸۰ سہل است ترک ہر دو جہاں گر رضائے تو آید بدست اے پنہ وکہف ومامنم فصل بہار وموسم گل نایدم بکار کاندر خیال روئے تو ہر دم بہ گلشنم چوں حاجتے بود بادیب وگر مرا من تربیت پزیر زرب مہیمنم زاں ساں عنایت ازلی شد قریب من کامد ندائے یار زہر کوے برزنم یارب مرا بہر قد مم استوار دار واں روز خود مبادکہ عہد تو بشکنم در کوئے تو اگر سر عشاق راز نند اول کسے کہ لاف تعشق زند منم عجیب نوریست در جان محمد عجب لعلیست درکان محمد زظلمتہا ولے آنگہ شود صاف کہ گرد از محبان محمد عجب دارم دل آں ناکسار را کہ رو تانبد از خوان محمد ندانم ہیچ نفسے در دو عالم کہ دارد شوکت وشان محمد خدا زاں سینہ بزاراست صدبار کہ ہست از کینہ داران محمد خدا خود سوزد آں کرم دنی را کہ باشد از عددان محمد اگر خواہی نجات از مستی نفس بیا در ذیل مستان محمد اگر خواہی کہ ہق گوید ثنایت بشو از دل ثنا خوان محمد اگر خواہی دلیلے عاشقش باش محمد ہست برہان محمد سرے دارم خدائے خاک احمد دلم ہر وقت قربان محمد بگیسوئے رسول اللہ کہ ہستم نثار روئے تابان محمد دریں رہ گر کشندم دربسوزند نتابم رنگ ایمان محمد بکار دیں نتر سم از جہانے کہ دارم رنگ ایمان محمد بسے سہل است از دنیا بریدن بیاد حسن واحسان محمد فدا شدور رہش ہر ذرہ من کہ دیدم حسن پنہان محمد دگر استاد رانامے ندانم کہ خواندم درد بستان محمد بدیگر دلبرے کارے ندارم کہ ہستم کشتہ آن محمد مرا آں گوشہ چشمے بباید نخواہم جز گلستان محمد