اصحاب احمد (جلد 4) — Page 127
۱۲۷ آں امیر مومناں یعسوب دین مصطفیٰ آسماں گوید که اینک مرکز ادوار آنکه از فضل میمن رفعت بامش ما بود برتر از افکار ما اندر خود از کار ما مشت خاشہ کے چه دارد ایں سرو برگش گجا کار مامے ساز خود اے دلبر دلدار ما راه پُر خار است و منزل می نماید بس بعید بر تو آسان است کردن سهل این دشورا ما زاید از سر اخلاص ہائے ناتمام تا چه تا چه آید از در قربانی و ایثار ما فضل برامید پایاں تو در آمدیم بے پایاں ورنه برفرد گنه ثبت است خود اقرار ما کار ما گردد روا از لطف به اندازه ات خود تو مے دانی که کارتست ہم ایس کارما عاجز و مسکین و نالاں بردرت افتاده ایم فضل خود بسیار کن اے فضل تو بس یار ما پریشانی ہمہ حرف پریشاں مے زند حج حج زباں ایں مطنب مکشار ما راه بار یک است و شب تاریک و مرکب لنگ و پیر ”اے سعادت رخ نماؤ اے عنایت دستگیر ۴۳ تاریخ وفات وارث فردوس باش ۱۳۶۰ھ